اگر دوست شما به شما بدی کرد، به او بگویید:

من تورا بخاطر کاری که با من کردی می بخشم، اما چگونه

می توانم تو را بخاطر کاری که با خودت کردی ببخشم؟

مرگ همراه دائمی ماست و اوست که به زندگی ما معنای حقیقی

می بخشد.

     دوست من    مرداب سبز را در غم از دست دادن پدر عزیزت شریک بدان.

پروین اعتصامی:

پدر آن تیشه که بر خاک تو زد دست اجل         تیشه ای  بود  که  شد  باعث ویرانی من

یوسفت   نام  نهادند   و   به گرگت دادند         مرگ، گرگ تو شد ای یوسف کنعانی من

مه  گردون  ادب بودی  و  در خاک شدی        خاک  زندان  تو گشت  ای مه زندانی من

از  ندانستن من ،    دزد  قضا    آگه بود         چون  ترا  برد ،   بخندید   به  نادانی من

آنکه در زیر زمین ،  داد  سر و سامانت          کاش می خورد  غم بی سر و سامانی من

به سر خاک تو رفتم ، خط  پاکش خواندم          آه از این خط ، که نوشتند به  پیشانی من

رفتی و  روز مرا   تیره تر از شب کردی         بی تو  در ظلمتم ،   ای دیده  نورانی من

بی تواشک وغم وحسرت همه مهمان منند        قدمی  رنجه کن  از مهر ، به  مهمانی من

صفحه  روی  ز انظار ،   نهان می دارم          تا نخوانند  بر این  صفحه ،  پریشانی من

دهر،بسیار چومن سر به گریبان دیده است       چه تفاوت   کندش ،  سر به  گریبانی  من

عضو جمعیَت حق گشتی و دیگر نخوری         غم  تنهایی  و   مهجوری  و  حیرانی  من

گل   و ریحان  کدامین   چمنت   بنمودند          که شکستی  قفس ، ای مرغ  گلستانی من

من  که   قدر  گهر  پاک  تو  می دانستم          ز چه  مفقود شدی   ، ای  گهر  کانی  من  

من  که آب  تو  ز سرچشمه دل می دادم           آب و رنگت چه  شد ، ای لاله  نعمانی من

من یکی مرغ غزلخوان تو بودم،چه فتاد          که دگر  گوش  ندادی   به نوا خوانی   من

گنج  خود خواندیم  و رفتی  و بگذاشتیم          ای عجب ،  بعد تو  با کیست  نگهبانی من

همسايه ات را مثل خودت دوست بدار .

رهی معیری:

آنرا که جفاجوست، نمی باید خواست

سنگین دل و بدخوست، نمی باید خواست

ما را، ز تو غیر از تو، تمنایی نیست

از دوست بجز دوست، نمی باید خواست

یک دوست خوب تصور حقیقی خداست.