شمس تبریزی:

ای درد دهنده ام ،  دوا ده           تاریک شده دلم، ضیاء ده

حافظ :

هوا خواه توام جانا و میدانم که میدانی

که هم نا دیده می بینی و هم ننوشته میخوانی

ملامت گو چه دریابد میان عاشق و معشوق

نبیند چشم نابینا خصوص اسرار پنهانی

حافظ :

چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند زمن

ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من

روی رنگین را بهر کس می نماید همچو گل

ور بگویم باز پوشان باز پو شاند ز من 

همایون یزدانپور:

از کار جهان چو سخت بیزار شدیم

ناگاه ز خواب خفته بیدار شدیم

بی باکی ما نگر که در عرصه عشق

گفتیم انا الحقی و بر دار شدیم

محمد حسین قاسمی:

اگر فقیر و تهی کیسه و گرفتارم

هزار شکر که در کوی عشق جا دارم

به یاد زلف سمن سایت ای نکو یارم

شب دراز به امید صبح بیدارم

مگر که بوی تو آرد نسیم اسحارم

شمس تبریزی:

در صحبت حق خموش، می باید بود

بی چشم وزبان و گوش، می باید بود

خواهی که خلاص یابی، از زنده دلی

با زنده دلان به هوش، می باید بود

شمس تبریزی:

دل در بر من زنده برای غم توست

بیگانه خلق و آشنای غم توست

لطفی است که می کند غمت با دل من

ور نه دل تنگ من چه جای غم توست

محمد حسین قاسمی:

بیا بنشین و جای خویش بشناس

برو خود را برای خویش بشناس

چرا با خویشتن بیگانه باشی

به خود آی و خدای خویش بشناس

شمس تبریزی:

یارب تو مرا به نفس طناز مده

با هر چه بجز توست مرا ساز مده

من در تو گریزان شدم از فتنه خویش

من آن توام مرا به من باز مده